makalem

40 günlük var gibi esmerim,

doğduğum ana yabancı sanki

çiğ süt emzirmiş o'da diğerleri gibi belli ki..

az buçuk yolum var gibi 

kırk köprü dayadığım insanlar şimdi yok sanki

yabancılaşmaları kendi menfaatleri üzerine elbet

sevgi kayboldu,

kurgu ustaca ve kalbim eski fabrika ..

kıymet bilemedim değil, bilinmedi.

yakama erişik tüm suçlara yaptığım hayırlar ilişik

yanıldım ; derler ya

denize güvendim martıdan caydım

o hesap kesatlığında bendeki durum.

40 dakikalık gözden geçirdim günlükleri

yolun yarısını aştığım insanlar apaynı

acımın o'nlarıda sarsmasını istemiyorum.

bu yüzden gayrıyım artık ..

baba müstevli, bacı başka menzilde yabancıladı yüzümü

koca istanbula sığındım

oda ilk zamanki tebessüm edişini

şimdi çimdik çimdik tahsile yöneldi huzrumdan.

ben ağlarsam titrer gökyüzü

bedduam çıkmaz ağzımdan ,yüreğim ezbere okur

elvedaya alışkın insancıl sevdaları ..

bir şans vermek

köprü üstüne çekilmiş bentleri dostça kaldırmak

insanların tercihine yenilen gönüllerinde pırlanta yeri tutmak

olursa şöyle gümüş kıratlı bir halim

olursa eğer 40 ayar bir şöyle nispet yapılabilecek bir adam

takarım koluma

uçsun gitsin çocukluğum

o'nlarda alışsın artık,

çoktan uçurduğum çocukluğumdan.

ekmek derdi saçlarımda mevsimsiz kışlara sebeb

pırangalarını böğrüme saplamış insanlar

kıyamete dek ;

ben ağladım ya, üzüldüm ya bir kere

morardı göz kapakçıklarım

kırıklarıma basıp geçen insanlaradır

yine dostça olan masumane elvedalarım..